Umhverfisvernd og sjómannadagurinn

sjomannadagsmerkidNáð sé með yður og friður, frá Guði föður vorum og Drottni Jesú Kristi.  Amen.

Til hamingju með daginn ykkar kæru sjómenn.

Það var hart barist fyrir lífsbjörginni hér við land fyrir 40 árum og reyndar líka fyrr.  Um þessar mundir er þorskastríðanna minnst, átakanna milli Íslendinga og Breta um fiskveiðiréttindi á Íslandsmiðum í kjölfar útfærslu landhelginnar.  Þorskastríðin eru hluti af sögu þjóðarinnar.  Sögu sem vert er að minnast.  Minna okkur á að það hefur þurft að hafa fyrir því sem er.  Minna okkur á að efnahagslegur grundvöllur þjóðarinnar hefur byggst á því sem í askana er látið.  Minna okkur á ábyrgð okkar gagnvart hinni sístæðu sköpun sem okkur mannfólkinu hefur verið trúað fyrir.

Menn horfðu til framtíðar fyrir 40 árum þegar síðasta þorskastríði lauk.  Nú horfa    menn líka til framtíðar og byggja á þeim upplýsingum sem eru til staðar nú þegar.  Nú er því spáð að árið 2050 verði meira plast í sjónum en fiskur.  Það er ekki lengur bara trjábolirnir frá Síberíu sem rata á land við strendur landsins heldur einnig plast og annað rusl sem eyðist ekki í sjónum eða náttúrunni.  Sjá má á plastumbúðum í fjörum landsins að ferðalagið hefur oft verið langt ef marka má upplýsingarnar sem enn má lesa á þeim. Sagt er að rusleyjan sem flýtur á Kyrrahafinu sé margfalt stærri að flatarmáli en Ísland.

Það er fleira sem mengar sjóinn en plastið.  Við þekkjum að olían mengar enda köllum við það slys þegar olía lekur í sjóinn.  Næringarefni frá landbúnaði geta einnig mengað sjóinn og eytt sjávarlífverum ef þau fara í of mikilu magni í sjóinn eins og raunin er.  Frá iðnaði berast efni til sjávar sem raska lífríkinu.

Það er því verk að vinna og ábyrgð mannkyns er mikil því ekki er hægt að   fresta því að finna lausn á þeirri mengun sem í hafinu er.

Lengi tekur sjórinn við var sagt og er ef til vill enn.  Þau orð eru ekki lengur í gildi því framtíð lífs hér á jörðu er í húfi.  Þó sjórinn þekji um 70% af hnettinum jörð tekur hann ekki endalaust við. Úrgangur og spilliefni sem hingað til hafa farið í sjóinn eru að breyta vistkerfi sjávar til hins verra fyrir lífið á jörðinni.  Þetta er ekki vandamál Íslendinga einna heldur mannkyns alls.  Við erum hluti af þjóðum heimsins og berum okkar ábyrgð eins og aðrir.

Við höfum líka mikið til málanna að leggja við rannsóknir á mengun sjávar og lausn á því vandamáli.  Við verðum að vera vakandi fyrir því að sjórinn tekur ekki lengur við öllu sem í hann er kastað.

Mengun sjávar hefur ekki bara áhrif á lífríki sjávarins.  Í frétt um hreinsunarferð í fjörur á Hornströndum kom fram að „stærra rusl brotnar á endanum niður í smærri einingar og verður að svokölluðu örplasti.”  Örplastið á greiða leið inn í líkama sjávarlífvera og fer svo upp fæðukeðjuna og endar í líkama okkar sem neytum.  Plast dregur líka í sig eiturefni sem verða á vegi þess í hafinu og þannig aukast mengungaráhrifin.  Hér er því alvarlegt mál á ferð sem ekki bara sjómenn þurfa að vera vakandi fyrir heldur við öll.

Á sjómannadegi erum við minnt á að lífið á sér margar hliðar.  Það gefur á bátinn á fleiri stöðum en við Grænland.  Það getur gefið all hressilega á lífsbátinn okkar.  Stundum siglum við blíðan byr, stundum í ofsarokinu berjumst.  Þeir textar sem lesnir voru hér í dag úr Biblíunni minna okkur á þetta sem og sálmarnir sem við syngjum.  Það að talað sé um það í Biblíunni að veður geta verið válynd og öldurnar háar segir okkur að menn þess tíma þegar textarnir voru skrifaðir, þekktu þetta vel.  “Þeir hófust til himins, hnigu í djúpið, og þeim féllst hugur í háskanum.  Þeir skjögruðu og reikuðu eins og drukkinn maður og kunnátta þeirra kom að engu haldi“ segir í fyrri ritningarlestrinum.

Þeir voru á sjónum.  En þannig getur það líka verið í lífinu.  Við missum tökin.  Við ráðum ekki við aðstæðurnar.  Við finnum að við getum ekki allt ein.  Við þurfum hjálp.  Sem betur fer hefur þekking manna aukist til muna.  Tæki og enn betri tæki hafa verið fundin upp.  Veðurspár hafa batnað.  Fatnaður hlífir betur og er þægilegri.  Slysavarnarskóli sjómanna hefur miðlað þekkingu og reynslu.  En við veður og vinda ráðum við ekki nema að litlu leyti.  Veðurfar er að breytast af manna völdum.  Það er því ekki hægt að reiða sig á manna minni varðandi fyrirbæri náttúrunnar.

Við mannfólkið erum ekki alltaf tilbúin til að hlíta ráðum reyndari manna.  Við eigum oft erfitt með að trúa nema reyna sjálf.  Þannig var það líka fyrir tvö þúsund árum.  Í síðari ritningarlestrinum heyrðum við hrakningasögu Páls postula og félaga hans sem endaði þó vel.  “Þá stóð Páll upp meðal þeirra og mælti: „Góðir menn, þið hefðuð átt að hlíta mínu ráði og leggja ekki út frá Krít. Þá hefðuð þið komist hjá hrakningum þessum og tjóni.“  Á þeim slóðum sem þeir Páll og félagar voru á eru margir í dag.  Fólk sem er að flýja ófrið og ömurlegar aðstæður.  Fólk sem vill búa börnum sínum öruggara líf.  Fólk sem hrópar á hjálp.  Það eru ekki allir sem ná landi lifandi eins og Páll og félagar forðum. Því miður eru margir sem drukkna á leiðinni í óskafrelsið.  En það er líka gleðilegt að minnast þess að Íslendingar björguðu flóttamönnum á Miðjarðarhafinu þegar þeir stóðu þar vaktina í hitteðfyrra.

Þrátt fyrir alla þekkingu og reynslu koma upp atvik sem mannlegur máttur fær ekki við ráðið.  Guðspjall sjómannadagsins, frásagan af því þegar Jesús hastaði á vindinn og vatnið og varð stillilogn er jafn kunnugleg og frásagan af fæðingu Jesú.  Þar er gefið gott ráð þegar stormviðri lífsins buga okkur, gera okkur máttvana og hrædd.  Í fréttablöðum og miðlum er gjarnan sagt frá því þegar slys verða.  Þau sem slasast eru tekin tali og nær undantekningalaust þakka þau fyrir að komast lífs af og lítt sködduð.  Oftar en ekki er Guði þakkað.  Þegar á reynir gerum við okkur grein fyrir að lífið sjálft er ekki í okkar höndum þó við getum sjálf gert ýmislegt til að auðga líf okkar og auka lífsgæði okkar og jafnvel heilsu.  En lífið sjálft er gjöf.  Við báðum ekki um að fæðast en við þökkum fyrir að hafa fæðst og þráum að lifa lífinu í fullri gnægð.

Þegar lærisveinar Jesú gátu ekki lengur stýrt bát sínum því öldurnar voru orðnar himinháar og vindurinn margir metrar á sekúndu leituðu þeir hjálpar.  Jesús svaf þrátt fyrir veðurofsann segir í guðspjallinu.

Um aldir hefur Jesús verið í þjóðarskútunni íslensku.  Nú heyrast raddir um að hans sé ekki óskað lengur.  Það er sjónarmið út af fyrir sig.  Það er talað um trúfrelsi, eðlilega en á stundum virðist vera í lagi að gera lítið úr trú kristins fólks.  Trúin og trúariðkunin er töluð niður.  En það er nú enn þannig að hér á landi er fjöldi fólks sem einlæglega vill hafa Jesú í bátnum sínum.  Hann sem hastaði á vindinn og vatnið og þau hlýddu.  Hann sem hefur allt vald á himni og á jörðu.

Hér í Dómkirkjunni er fáni með  stjörnum, jafnmörgum og  hlutu hina votu gröf  á umliðnu ári. Nöfn þeirra og líf er geymt í hjarta Guðs. Við sameinumst í bæn fyrir þeim og ástvinum þeirra.

Nú á þessari stundu verður lagður blómsveigur að minnisvarða óþekkta sjómannsins í Fossvogskirkjugarði í virðingu, þökk og samúð. Rísið úr sætum og við lútum höfðum  svo í þögn.

Veit þeim,  Drottinn, þína eilífu hvíld, og lát þitt eilífa ljós lýsa þeim. Þeir hvíli í þínum friði. Hugga þau sem eiga um sárt að binda, signdu hverja minningu, varðveit hverja von, þerra hvert tár.  Í Jesú nafni. Amen.

Prédikun flutt í Dómkirkjunni á sjómannadag 5. júní 2016. 

Textar: Slm 107.1-2, 20-31; Post 27.13-15, 20-25; Matt 8.23-27.

Nauðung og kærleikur

Nýverið sótti ég heimsráðstefnu Sameinuðu biblíufélaganna í Bandaríkjunum. Í leiðinni fór ég á safn sem er búgarður, þar sem þrælar bjuggu fyrir um tvö hundruð árum. Þar var stórt hús sem fjölskyldan bjó í og svo minni hús þar sem þrælarnir afrísku bjuggu. Áhugavert var að koma á slíkan búgarð og heyra söguna, ganga um og sjá í huganum fólkið sem þar bjó og starfaði. Hugsa til þess að fólk hafi verið numið brott frá heimilum sínum, flutt nauðugt til annarrar heimsálfu og þvingað til að vinna erfiðisvinnu til að efla hag og ríkidæmi eigenda sinna. Þetta er hluti af sögu mannkyns, nokkuð sem var en ekki er í hugum flestra í okkar heimshluta.

Þegar ég kom heim, lá blaðabunki við útidyrnar. Á forsíðu eins blaðsins blöstu við fyrirsagnirnar: „Átti mig eins og þræl“og „Flúði vinnumansal en framseldur til baka“. Þegar þessu blaði og öðrum var flett, mátti sjá fleiri fréttir af fólki sem hafði verið sent úr landi, ekki til heimalandsins, heldur til þess lands sem það kom frá hingað til lands. Fólki sem hafði dvalist hér á landi svo að mánuðum skipti, jafnvel árum. Einn þeirra sem sendur var nauðugur úr landi ákallaði Jesú er hann var snúinn niður í Leifsstöð. Slíkar fréttir vekja spurningar.
Viljum við tilheyra samfélagi sem sýnir ekki elsku í verki? Sem auðsýnir ekki mannúð? Sem fer ekki eftir þeim kristna boðskap að elska náungann eins og okkur sjálf? Okkur varðar nefnilega um náunga okkar.

Þjóðkirkjan hefur í sinni þjónustu prest innflytjenda. Hann hefur undanfarin ár unnið mikið með hælisleitendum. Margir þeirra eru ekki kristinnar trúar. Kirkjan sinnir þeim að sjálfsögðu líka, því að hún hefur orð Jesú um elsku til Guðs, náungans og okkar sjálfra að leiðarljósi. Hún er biðjandi, boðandi og þjónandi.

Þjóðkirkjuprestur innflytjenda og fleiri prestar á höfuðborgarsvæðinu hafa staðið fyrir reglulegum helgistundum á ensku. Sífellt fjölgar í þeim hópi sem þær sækja og þiggja þjónustu kirkjunnar, fræðslu og umhyggju.

Hælisleitendur gefa líka því þeir taka þátt og hjálpa til við ýmis verk sem sinna þarf. Sumir þeirra hafa verið sendir úr landi en fólk, sem tekur kristna trú, er víða óvelkomið aftur til heimalandsins. Talið er að 11 kristnir einstaklingar séu teknir af lífi á hverri klukkustund í heiminum vegna trúar sinnar. Það er skylda Íslendinga að sýna þann kærleik og þá gestrisni sem kristin trú boðar.

Í fyrirlestri, sem fluttur var á áðurnefndri ráðstefnu, kom fram að frá upphafi kristni hafa um 75 milljónir kristinna verið drepnar vegna trúar sinnar, þar af um 45 milljónir á síðustu öld. Það er ekki bara í löndum þar sem kristnir eru í minnihluta sem fólk lætur lífið vegna trúar sinnar. Ég hvet þau sem um mál hælisleitenda fjalla að líta til kristinna meðbræðra okkar og systra sem hér leita hælis og veita þeim örugga búsetu hér á landi.

Stöndum með meðbræðrum okkar og systrum, hverrar trúar eða lífsskoðunar sem þau eru, og látum það ekki um okkur spyrjast að við sendum fólk út í opinn dauðann. Þurfi lagabreytingu til þá er það Alþingis að vinna það verk. Þurfi breytingu á verklagsreglum, þarf að huga að því í Innanríkisráðuneytinu.

Grein sem var fyrst birt í Morgunblaðinu laugardaginn 4. júní 2016

Setningarræða á Prestastefnu 12. apríl 2016 í Digraneskirkju

Vígslubiskupar, prestar, djáknar, gestir.  Það er mér sönn ánægja að bjóða ykkur velkomin til setningar prestastefnunnar.  Ég þakka fólkinu hér í Digraneskirkju fyrir fundaraðstöðuna og allan undirbúninginn.  Einnig þakka ég synodusnefndinni samstarfið,  sr. Steinunni Arnþrúði Björnsdóttur fyrir prédikunina við guðsþjónustuna og þeim er þjónuðu með einum eða öðrum hætti við guðsþjónustuna.  Einnig vil ég þakka starfsfólki biskupsstofu fyrir þeirra framlag við undirbúninginn og handbókarnefnd og sálmabókarnefnd fyrir þeirra ómetanlegu vinnu undanfarin ár  sem og þeim er  hafa lagt hönd á plóg með einum eða öðrum hætti.

Efni stefnunnar – „Öll veröldin fagni fyrir Drottni“ (Sl. 100:1)

Við slit prestastefnunnar fyrir ári tilkynnti ég að efni stefnunnar í ár yrði helgihald. Helgihald fer fram með margvíslegum hætti eins og kunnugt er og helgar verða stundirnar vegna þess að Guð er þar nálægur.  Á prestastefnum fer helgihaldið fram í morgun- og kvöldbænum,  guðsþjónustum, Biblíulestrum og sálmasöng.

Undanfarin mörg ár hefur farið fram vinna við nýja sálmabók og nýja handbók fyrir kirkjuna. Báðar þessar bækur eru tæki sem notuð eru til helgihaldsins í kirkjunni.   Starfandi eru handbókarnefnd og sálmabókarnefnd sem eru undirnefndir helgisiðanefndar og hafa þær undirbúið það efni er kynnt verður á þessari prestastefnu.  Einnig er starfandi períkópunefnd.

Meginefni þessarar prestastefnu er að leggja fram til umræðu tillögur að nýrri sálmabók og handbók. Synodus hefur tillögu og umsagnarrétt og viðmið og drög að sálmabók þarf að samþykkja. Tillaga að handbókinni hefur verið lögð fram á vef prestastefnunnar, sem er að finna á ytra svæði innri vefs þjóðkirkjunnar. Þar er hægt að koma með ábendingar til 1. júní n.k. Eftir það er stefnt að því að ganga frá endanlegri útgáfu og kynna og samþykkja á Prestastefnu 2017 og á kirkjuþingi 2017. Auk þess verða períkópurnar, textaraðirnar ræddar á þessari prestastefnu sem og sálmabókin sem einnig er fyrirhugað að út komi á næsta ári.  Þetta verður mikil vinnustefna, en áður en hópar hefja störf verða flutt stutt erindi um áskoranir og möguleika í helgihaldi, málfar og guðfræði handbókar, sagt frá nýrri rannsókn um nýsköpun í helgihaldi, auk þess sem við fáum að heyra um endurskoðun handbókar frænda okkar í Svíþjóð og yfirlit yfir handbókarvinnuna sem fram hefur farið undanfarin ár.

Allt eru þetta atriði sem skipta okkur og kirkjuna okkar miklu máli, því kirkjan er samfélag þar sem orð Guðs er boðað og sakramentunum veitt þjónusta.  Það gerist í og með helgihaldi og eru handbók og sálmabók mikilvæg tæki í þeirri boðun og þjónustu.

Innri samþykktir

Þegar losnaði um samskipti ríkis og kirkju  var þörf á að skýra hvað og hver innri málefni kirkjunnar eru.  Lögin um stöðu, stjórn og starfshætti þjóðkirkjunnar vísa til innri mála kirkjunnar, játninga og helgisiða og fela skipan þeirra mála kirkjunni sjálfri.  Samþykktir um innri málefni kirkjunnar voru staðfestar á kirkjuþingi árið 2009 og í þeim birtist sjálfsmynd kirkjunnar og vera.  Það er því nauðsynlegt að hafa þessar samþykktir í huga.  Þar er t.d. kafli um helgihald þar sem það er skilgreint og annar um hlutverk handbókar og sálmabókar.  Þar stendur um „Hlutverk handbókar og sálmabókar. Handbók kirkjunnar er einingarband og vitnisburður um samstöðu í tjáningu trúar og siðar á grundvelli játninga evangelísk-lúterskrar kirkju. Handbók kirkjunnar veitir leiðbeiningar um guðsþjónustu og helgihald.“ „Sálmabók kirkjunnar geymir í senn sálma og bænamál guðsþjónustunnar og trúarlífs einstaklinga og fjölskyldna. Í sálmum og bænum Sálmabókarinnar er fjársjóður trúararfsins. Þar er að finna reynsluheim trúarinnar, reynslu einstaklinga og safnaðar af samleið sinni með Guði.“

Kirkjan 

Kirkjan er samfélag þeirra sem játa trú á Krist.  Hér á landi eru hátt í 90% landsmanna kristinnar trúar samkvæmt tölum frá þjóðskrá.  Þjóðkirkjan er þeirra fjölmennust og segja síðustu tölur að um 71% landsmanna tilheyri þjóðkirkjunni.  Önnur skráð kristin trúfélög á landinu eru yfir 20.  Úrsagnir úr þjóðkirkjunni eru nokkrar eins og kunnugt er og eru ástæður þess rannsóknarefni.  Á síðustu prestastefnu var því fagnað að kirkjuþing hefði skipað starfshóp sem legði fram tillögur um nýliðun í þjóðkirkjunni.  Sá hópur skilaði skýrslu á kirkjuþinginu í haust.  Þar kemur m.a. fram að í greiningu Rúnars Vilhjálmssonar prófessors felist tækifæri fyrir kirkjuna þrátt fyrir vissan mótbyr.  Tækifærin felist m.a. í því að mikill meirihluti þjóðarinnar tilheyri  þjóðkirkjunni, að trú á Guð er   almenn meðal landsmanna, að meirihluti telur  að trú sé mikilvæg í sínu lífi, meirihluti lætur fermast, að mikill meirihluti telur enn að kirkjulegar athafnir við fæðingu og dauða séu mikilvægar og að skírnin sé   almenn og mikil þáttaka sé   í útfararþjónustu kirkjunnar.  Starfshópurinn bendir einnig á að tónlistarstarfsemi á vegum safnaða er öflug og starf kirkjukóra þróttmikið um allt land og að Hjálparstarf kirkjunnar njóti viðurkenningar og virðingar.

Það er einnig ánægjulegt að ungt fólk tekur þátt í starfi kirkjunnar um land allt.  Fjölmennasti kirkjulegi atburðurinn á ári hverju er landsmót æskulýðsfélaganna.  Þar safnast saman ungmenni sem eru þátttakendur í æskulýðsstarfi sóknar sinnar og hefur fjöldinn verið um 600 manns undanfarin ár.  Barna- og unglingastarf kirkjunnar er mikilvægt og faglegt.  Nú er sunnudagaskólinn ekki eini vettvangur barna til að taka þátt í kirkjulegu starfi og margt nýtt hefur verið gert til að efla og glæða það sem og auka fræðslu til barna og foreldra um kristna trú.  Unga fólkið í kirkjunni okkar hefur einnig sinn vettvang, kirkjuþingið,  til að koma fram með skoðanir sínar og leggja gott til málanna.  Allt er þetta mikilvægt þegar horft er til kirkjunnar sem þjónar öllum.  Á það má líka benda að samfélagið nýtir helgidagakerfi kristinna manna til að afmarka hvíldar- og frídaga.

Þjóðkirkjan hefur mikilvægu hlutverki að gegna í lífi einstaklings og samfélags.  Við skulum ekki festa hugann um of við það sem farið hefur úrskeiðis og láta það draga úr okkur kjark og kraft, heldur líta á styrkleikana og þann mikilvæga boðskap sem kirkjan flytur.  Þjóðkirkjan er stærsta fjöldahreyfing í landinu ef frá er talið sjálft þjóðfélagið.  Þar af leiðandi er ábyrgð hennar ekki smá.  Ég veit að öll viljum við leggja okkur fram í þjónustunni með Guðs hjálp og góðra manna.

Brugðist var við tilmælum prestastefnunnar 2015 varðandi tónlist við útfarir með því að halda málþing um efnið.  Það fór fram nýverið og var því varpað út um leið og það var haldið.  Þannig gafst fleirum kostur á að fylgjast með.  Þátttaka var góð og voru prestar, organistar og úrfararstjórar sammála um að samtalið væri af hinu góða.

Víða er öflugt tónlistarlíf í kirkjum landsins.  Með aukinni menntun organista hefur starfið eflst og kröfurnar orðið meiri, bæði hjá flytjendum og áheyrendum.  Unnið hefur verið að því að efla tónlistarlífið í kirkjum landsins og hefur verkefnisstjóri kirkjutónlistarinnar lagt þar mikið af mörkum.   Ekki er lengur starfandi skólaráð tónskólans heldur hefur starfsreglum verið breytt og kirkjutónlistarráð verið skipað sem er fagráð um kirkjutónlistina.

Samvinna

Stjórnsýsla þjóðkirkjunnar er flókin og býður upp á árekstra ef fólk hefur ekki sömu sýn á verkaskiptingu og valdmörk hvers aðila fyrir sig. Þannig var um biskup, forseta kirkjuráðs og kjörna fulltrúa í kirkjuráði og því voru fengnir 3 lögfræðingar til að greina, skýra og gefa álit á ábyrgð biskups Íslands annars vegar og kirkjuráðs hins vegar.  Það álit liggur nú fyrir og er að finna á vefsíðu þjóðkirkjunnar, kirkjan.is.  Ég hvet presta  til að kynna sér efni álitsins.

Þetta er ekki í fyrsta sinn sem lögfræðingar eru fengnir til að veita slíkt álit því í kjölfar lagasetningar árið 1997 um stöðu, stjórn og starfshætti þjóðkirkjunnar og umfjöllunar kirkjuþings um hin nýju lög voru fengnir lögfræðingar til að gefa álit á   því hvert væri valdsvið og verkefni kirkjuþings íslensku þjóðkirkjunnar annars vegar og kirkjuráðs hins vegar. Hefur sú álitsgerð verið stjórnvöldum kirkjunnar mikilvægur leiðarvísir á umliðnum árum.

Synodusárið 2015-2016

Nývígðir prestar

Mag. theol. Halla Rut Stefánsdóttir var vígð 16. ágúst 2015, sem skipuð hefur verið sóknarprestur í Hofsóss- og Hólaprestakalli, Húnavatns- og Skagafjarðarprófastsdæmi.

Cand. theol. Eva Björk Valdimarsdóttir, var vígð 20. september 2015, sem skipuð hefur verið prestur í Keflavíkurprestakall, Kjalarnessprófastsdæmi.

Mag. theol. Jóhanna Gísladóttir, var vígð 20. september 2015 til prestsþjónustu í Langholtssókn, Reykjavíkurprófastsdæmi vestra.

Cand. theol. Jóhanna Magnúsdóttir, var vígð 15. nóvember 2015 til prestsþjónustu á Sólheimum í Skálholtsprestakalli, Suðurprófastsdæmi.

Mag. theol. Hildur Björk Hörpudóttir, var vígð 7. febrúar 2016, sem skipuð hefur verið sóknarprestur í Reykhólaprestakalli, Vestfjarðaprófastsdæmi frá 1. febrúar 2016.

Nývígðir djáknar

Hrafnhildur Eyþórsdóttir var vígð 20. september 2015, til djáknaþjónustu í Laugarnessókn, Hátúni 10 og 12, Reykjavíkurprófastsdæmi vestra.

Áslaug Helga Hálfdánardóttir, var vígð 7. febrúar 2016, til djáknaþjónustu í Lindaprestakalli, Reykjavíkurprófastsdæmi eystra. 

Skipanir í embætti

Séra Erla Guðmundsdóttir var skipuð sóknarprestur í Keflavíkurprestakalli, Kjalarnessprófastsdæmi frá 15. maí 2015.

Séra Guðbjörg Arnardóttir var skipuð sóknarprestur í Selfossprestakalli, Suðurprófastsdæmi frá 1. ágúst 2015.

Séra Ninna Sif Svavarsdóttir var skipuð prestur í Selfossprestakalli, Suðurprófastsdæmi frá 1. ágúst 2015.

Séra Petrína Mjöll Jóhannesdóttir var skipuð prestur í Árbæjarprestakalli, Reykjavíkurprófastsdæmi eystra frá 1. ágúst 2015.

Séra Sigurður Grétar Helgason var skipaður prestur í Grafarvogsprestakalli, Reykjavíkurprófastsdæmi eystra frá 1. ágúst 2015.

Séra Karl Valgarð Matthíasson var skipaður sóknarprestur í Grafarholtsprestakalli, Reykjavíkurprófastsdæmi eystra frá 1. september 2015.

Séra Elína Hrund Kristjánsdóttir var skipuð sóknarprestur í Oddaprestakalli, Suðurprófastsdæmi frá 1. október 2015.

Sr. Skírnir Garðarsson var skipaður héraðsprestur í fjórum prófastsdæmum, Reykjavíkurprófastsdæmi vestra og eystra, Kjalarnesprófastsdæmi og Suðurprófastsdæmi þann 1. janúar 2016.

Séra Skúli Sigurður Ólafsson var skipaður sóknarprestur í Nesprestakalli, Reykjavíkurprófastsdæmi vestra frá 1. febrúar 2016.

Séra Steinunn Arnþrúður Björnsdóttir var skipuð prestur í Nesprestakalli, Reykjavíkurprófastsdæmi vestra frá 1. maí 2016.

Séra Arndís G. Bernhardsdóttir Linn var skipuð prestur í Mosfellsprestakalli, Kjalarnessprófastsdæmi frá 1. maí 2016.

Séra Guðrún Karls Helgudóttir var skipuð sóknarprestur í Grafarvogsprestakalli, Reykjavíkurprófastsdæmi eystra frá 1. maí 2016.

Séra Arna Grétarsdóttir, var skipuð sóknarprestur í Reynivallaprestakalli, Kjalarnessprófastsdæmi frá 1. júlí 2016.

Lausn frá embætti

Séra Sigfús Baldvin Ingvason, fékk lausn frá embætti prests í Keflavíkurprestakalli, Kjalarnessprófastsdæmi, frá 1. ágúst 2015.

Séra Sigríður Guðmarsdóttir, fékk lausn frá embætti sóknarprests í Grafarholtsprestakalli, Reykjavíkurprófastsdæmi eystra frá 1. september 2015.

Séra Örn Bárður Jónsson, fékk lausn frá embætti sóknarprests Nesprestakalls, Reykjavíkurprófastsdæmi vestra frá 1. febrúar 2016.

Séra Vigfús Þór Árnason, fékk lausn frá embætti sóknarprests Grafarvogsprestakalls, Reykjavíkurprófastsdæmi, eystra frá 1. maí 2016.

Andlát

Prestsmakar

Frú Anna Sigurðardóttir, ekkja séra Leós Júlíussonar, lést þann 17. ágúst 2015.

Frú Guðrún Nanna Sigurðardóttir, fulltrúi á Biskupsstofu og ekkja séra Stefáns Eggertssonar, lést þann 21. október 2015.

Frú Erla Gróa Guðjónsdóttir, eiginkona séra Kristjáns Búasonar, lést þann 7. desember 2015.

Árið 2017

Árið 2017 nálgast óðfluga.  Árið sem við minnumst 500 ára afmælis siðbótarinnar.  Takist að gefa út nýja handbók fyrir hina íslensku þjóðkirkju og nýja sálmabók, ásamt kóralbók verður það að teljast verðug gjöf til kirkjunnar á siðbótarárinu.   Verum bjartsýn á að það takist.  Verum einnig bjartsýn á að okkur takist að snúa vörn í sókn varðandi umræðu um kirkjuna í  samfélaginu, varðandi úrsagnir úr þjóðkirkjunni, varðandi innri ágreining og valdabaráttu.  Það eru ekki utanaðkomandi öfl sem valda kirkjunni skaða.  Það er innri barátta og skortur á skilningi hópa í milli.

Það verður ekki nógsamlega undirstrikað hvað jákvæðni og bjartsýni fleytir langt í lífsins ólgusjó.  Enda er það í samræmi við fagnaðarerindi Jesú Krists, sem við erum send með út í heiminn.

Um allt land er fólk að þjóna í kirkjunni með einum eða öðrum hætti.  Einn okkar góðu þjóna, Benedikt Jóhannsson var að gefa út ljóðabókina, á leiðinni.  Ljóðin gleðja og kalla fram bros eins og ljóðið Stuð.  Þótt vanur sértu vísindum og veraldlegu puði.  Og þótt þú viljir vera trúlaus  með vinum þínum í stuði.  Á endanum samt ávallt ertu einn  með þínum guði.

Já, það er gott að minnast þess að við þjónum ekki ein og óstudd í kirkjunni.  Kirkja Krists  er til og lifir vegna þess að Kristur er upprisinn, frelsari okkar og lausnari, sem hefur treyst okkur til að flytja boðskapinn áfram til komandi kynslóða.

Orð Guðs er undirstaða alls sem er í kirkjunni.  Í því Orði leitum við huggunar og styrks, leiðbeiningar, visku og þekkingar.

Öll veröldin fagni fyrir Drottni segir í 100. Davíðssálmi eins og sungið var hér áðan.  Það er yfirskrift þessarar prestastefnu.

Göngum með gleði til starfa á þessari prestastefnu.  Göngum með gleði til þjónustunnar í kirkju Krists.  Bræður og systur.  Megi vinátta okkar styrkjast og samheldni okkar aukast.  Prestastefna Íslands árið 2016 er sett.